Gród na Górze Birów

Wyobraź sobie miejsce, gdzie cofamy się o kilkaset lat — do czasów, gdy Polską rządzili pierwsi Piastowie, a życie toczyło się w rytmie natury i nieustannej gotowości do obrony. Właśnie tak wyglądał Gród na Górze Birów – niewielka, ale sprytnie zaprojektowana osada obronna.

Na szczycie skalistego wzgórza powstała warownia z drewna, ziemi i kamienia. Jej mieszkańcy doskonale wykorzystywali to, co dawała im natura: strome zbocza, urwiska i skały stanowiły naturalną tarczę przed wrogiem. Dopełniały ją potężne wały i drewniana palisada.

W centrum grodu znajdował się tzw. majdan – otwarta przestrzeń, gdzie toczyło się życie codzienne. Choć załoga liczyła zaledwie kilkanaście lub kilkadziesiąt osób, panował tu prawdziwy ruch i hałas.

Wojowie naprawiali broń, kowal pracował w prostej kuźni, a reszta zajmowała się handlem, obowiązkami i… życiem towarzyskim. Tylko nieliczni czuwali, wypatrując zagrożenia.

Ostatni gród na Birowie powstał prawdopodobnie w XIII wieku — w czasach, gdy Polska była podzielona na dzielnice. To właśnie wtedy trwały walki o władzę między księciem Władysław Łokietek a czeskim królem Wacław II.

Istnieje przypuszczenie, że to właśnie wojska czeskie doprowadziły do zniszczenia grodu. Archeolodzy znaleźli tu monetę z wizerunkiem Wacława – być może zgubioną przez jednego z jego wojowników.

Choć gród kojarzy się głównie ze średniowieczem, historia tego miejsca jest znacznie starsza. W licznych jaskiniach ukrytych w wapiennych skałach mieszkali ludzie już 30 tysięcy lat temu!

To dowody na to, że Birów był ważnym miejscem dla ludzi przez tysiąclecia.

U podnóża góry odkryto również trzy pradawne kurhany (kopce grobowe). Co ciekawe — nie znaleziono w nich ludzkich szczątków. Najprawdopodobniej były to tzw. pochówki nakurhanowe, praktykowane we wczesnym średniowieczu. To idealne miejsce dla tych, którzy chcą nie tylko zobaczyć historię, ale wręcz ją poczuć.